"Loading..."

Schoolse schrijfsels

The Girl on the Train: de ontsporing nabij

Dronken vrouw begluurt schijnbaar gelukkig koppeltje vanop dagelijkse pendelrit. Een ietwat simpele synopsis, en dat voor een film die voordien reeds als boek werd uitgebracht. The Girl on the Train (2016) is de verfilming van het gelijknamige boek, geschreven door Paula Hawkins. In een regie van Tate Taylor zien we welbekende namen als Emily Blunt, Justin Theroux, Allison Janney en Lisa Kudrow aan het werk. Ondanks deze sterke cast weet de film nooit echt te overtuigen.

Rachel, gespeeld door Emily Blunt, neemt dagelijks de trein naar Manhattan, en rijdt voorbij Becket Road, een straat vol intriges in een voorstad van New York City. Rachel, kampend met een behoorlijk alcoholprobleem, is recent gescheiden van Tom (Justin Theroux). Tom woont samen met zijn nieuwe vrouw Anna (Rebecca Ferguson), zijn vroegere maîtresse, in een van de twee door Rachel begluurde huizen aan Becket Road. Naast Tom en Anna woont het schijnbaar perfecte koppel Scott (Luke Evans) en Megan Hipwell (Haley Bennett). Op een dag, echter, merkt Rachel iets op vanuit de trein. Door een dronken beslissing geraakt ze verzeild in een mysterieus complot. Aan de basis hiervan ligt de verdwijning van Megan. Al snel wordt het duidelijk dat er meerdere mensen betrokken zijn in het verhaal. En dat is nu precies waar de trein dreigt te ontsporen.

Ongeloofwaardigheid zet de toon

Ten eerste begint de film op een erg verwarrende manier door de drie vrouwelijke hoofdpersonages apart te introduceren alsof het verschillende hoofdstukken zijn. Dit gebeurt ook in het boek, maar in de film heeft het geen enkele bijdrage tot de rest van het verhaal: in tegenstelling tot de van perspectief veranderende hoofdstukken in het boek, worden de verhaallijnen in de film door elkaar heen getoond. De veelheid aan personages zorgt er bovendien ook voor dat het verhaal op een slordige manier in beeld gebracht wordt. Er wordt steeds van het ene verhaal in het andere gesprongen, en door middel van flashbacks krijgen we ook nog heel wat anekdotes uit het verleden mee. Dit alles zorgt voor een hinderlijke fragmentatie die slechts op het einde volledig, maar op een ongeloofwaardige manier, opgelost wordt.

Die ongeloofwaardigheid lijkt trouwens de belangrijkste rode draad te zijn doorheen de film. Rachel pendelt dagelijks stomdronken van en naar Manhattan en heeft hierbij zicht op het doen en laten van Scott en Megan. Dat dit vrijwel onmogelijk is, weet elke pendelaar. Met de snelheid waarmee een trein rijdt, moet je echt al geluk hebben om ook maar iets van een huishouden mee te pikken. Dat Rachel zo denkt dat Megan mogelijks een affaire heeft, is daarom dan ook erg vergezocht. Bovendien is het ook allemaal wel erg toevallig dat Megan net naast het huis van Rachels ex-man Tom woont, en dan ook nog eens het kindermeisje van zijn zoon blijkt te zijn. Overigens kunnen we Rachel beschouwen als de meest onbetrouwbare persoon in de hele film. Wegens haar alcoholverslaving lijdt ze aan black-outs en kan ze zich op verschillende momenten in het verleden en in het heden niet herinneren wat ze uitgespookt heeft. Dat net zij de verdwijning van Megan wil gaan oplossen, houdt dan ook geen steek.

Hopeloze zoektocht naar consistentie

Kortom, de toevalligheid gemengd met de ongeloofwaardigheid zorgt al snel voor een chaotische vertelling die bovendien vol fouten zit. Zo staat Scott plots in het appartement van Rachels vriendin, bij wie ze logeert. Nergens wordt uitgelegd hoe hij haar gevonden heeft. Een gelijkaardige sprong wordt gemaakt wanneer Rachel plots therapiesessies ondergaat, en dat net bij de therapeut die ook Megan behandelde en met wie ze wellicht een affaire had.

De kracht van de film, ten slotte, zit hem net voor het einde, in die ene plot twist waar duidelijk wordt dat Rachel toch niet zo onbetrouwbaar blijkt te zijn als aanvankelijk gedacht. Eenmaal we dit te weten komen, vallen de puzzelstukjes in elkaar en is het einde voorspelbaar. Een saaie en langdradige ontknoping voor een saaie en langdradige film. Dat is dan ook meteen de enige vorm van consistentie die in The Girl on the Train aanwezig is.

Share:
Gesprek laden