"Loading..."

Schoolse schrijfsels

The Edge of Seventeen: op de rand 
van zelfontplooiing

We moeten er geen doekjes omwinden: teen drama’s verschijnen er bij de vleet. En in elk verhaal vinden we dezelfde elementen terug: een tiener die De Moeilijkste Periode Ooit beleeft, een crush die oh zo knap maar oh zo onbereikbaar is, een moeder die het allemaal niet zo goed begrijpt, ... Het is in The Edge of Seventeen niet anders. Toch is er een merkwaardig verschil: Kelly Fremon Craig’s script en regie zorgen voor een gevoel van geloofwaardigheid, het tegengestelde van wat doorgaans de toon zet in dit genre. Versterkt door Hailee Steinfeld’s briljante prestatie, wordt The Edge of Seventeen zo al snel een teen drama om te omarmen en bovenal om niet te vergeten.

Steinfeld speelt Nadine, een 17-jarige tiener die enkel op haar beste vriendin Krista (Haley Lu Richardson) kan rekenen. Nadine’s moeder (Kyra Sedgwick) is sinds de dood van haar man, Nadine’s vader, erg afwezig en is klaarblijkelijk niet op de hoogte van de problemen waar Nadine mee worstelt. Ook bij haar broer lijkt ze niet op veel bijval te kunnen rekenen. Darian (Blake Jenner) is alles wat Nadine niet is: knap, sociaal, populair, ... Dat Nadine niet goed in haar vel zit en, althans zo denkt ze, er alleen voor staat, is duidelijk. Dat is ook hetgeen wat de film herkenbaar maakt voor vele tieners. Maar The Edge of Seventeen blijft niet aan de oppervlakte van deze gevoelens. Craig duikt naar de diepte met rauwe emoties en enorm veelzijdige personages als gevolg.

De film begint met Nadine die haar hart komt luchten bij haar geschiedenisleerkracht (Mr. Bruner, uitstekend gespeeld door Woody Harrelson) en – niet gemeend – dreigt met een zelfmoordpoging. Waarom een 17-jarig meisje haar lunchpauzes liever met een leerkracht doorbrengt dan onder vrienden, komen we al snel te weten wanneer het verhaal ons terug in de tijd katapulteert. Nadine begeleidt ons op haar eigen charmante manier door haar kindertijd, het overlijden van haar vader en het leven op de middelbare school. De rode draad? De vriendschap tussen Krista en Nadine. Die komt echter al snel in het gedrang wanneer ze Krista in bed aantreft met haar broer. Wanneer ze Krista vervolgens aanmaant om te kiezen, en zij dat weigert, kiest Nadine er zelf voor om het contact te verbreken. En zo eindigt ze ’s middags steevast bij Mr Bruner, gaat ze op date met foute jongens en negeert ze good guy Erwin, een klasgenoot die hopeloos verliefd is op haar.

Het mooie aan The Edge of Seventeen is dat het verhaal niet vervalt in de klassieke stereotypes die we doorgaans bij teen drama’s verwachten. Krista is geen egoïstische trut die haar vriendin laat vallen, Darian is geen arrogante zak die kickt op het lijden van zijn zus. Beiden zijn enorm begaan met Nadine, alleen beseft ze dit niet. Maar ook Nadine is geen wandelend cliché: de oplossing van haar problemen is in haarzelf te vinden, niet in de armen van een jongen, iets wat veelal voorkomt in het doorsnee teen drama. Bovendien is Steinfeld zo overtuigend in haar rol dat de kijker niet anders kan dan Nadine te appreciëren voor wie ze is, in plaats van haar af te schrijven als melodramatische puber.

Het talent van de cast gecombineerd met een uitstekende regie en een geloofwaardig script van first-timer Craig zorgt voor een prachtige film die de pure en rauwe emoties eigen aan het tienerbestaan toont zonder ze te ridiculiseren.

Share:
Gesprek laden