"Loading..."

Schoolse schrijfsels

"Als mensen glimlachend buiten gaan, is mijn dag geslaagd"

Koffiebars, ze schieten tegenwoordig als paddenstoelen uit de grond. In hippe steden zoals Antwerpen, Leuven of Gent vallen ze niet meer uit het straatbeeld weg te denken. Chai lattes, cappuccino’s, frappucino’s – voor ieder wat wils. Maar, eenmaal buiten de universiteitssteden getreden, hoe vergaat het een koffiebar elders? Ik vroeg het aan Jimmy Geurts, eigenaar van koffie- én wijnbar Pauze in Aarschot.

Dat hij zelf nog geen tijd heeft gehad om pauze te nemen, vindt hij niet zo erg: “Als je je werk graag doet, dan maakt dat niets uit. Maar als ik dan toch eens vrijaf heb, zou ik eerst een paar dagen slapen, en daarna tijd spenderen met mijn gezin.”

Iets meer dan een jaar geleden, in augustus 2015, opende Jimmy zijn eigen koffiebar, maar een jongensdroom was het niet: “Het is eerder toevallig gekomen. Ik heb eerst 14 jaar als bediende gewerkt en ik vond dat een heel fijne job, maar ik was er een beetje op uit gekeken. Toen ik zag dat het pand leegstond, besloot ik de eigenaar te contacteren. Die wilde het graag verkopen en zo geschiedde.” Maar waarom dan net een koffiebar? “Ik kan niet koken. En ik wilde geen café.” Met ouders die 15 jaar lang een zaak uitgebaat hebben, had Jimmy al enige ervaring in de horeca. Toch is het anders om nu zelf eigenaar te zijn. “Het is zwaar werk. De wekker gaat af om 5u20 en ’s avonds ben ik niet voor 22u thuis. En zelfs dan is het werk niet gedaan. Ik lig in mijn bed vaak nog na te denken over dingen die ik anders kan doen. Ik ben ook continu aan het rondkijken en ideeën aan het opdoen. Maar dat is tegelijkertijd ook een heel fijn aspect van mijn job.”

Het recept voor succes

Het is dan misschien geen Antwerpen of Leuven, ook in Aarschot is de concurrentie groot: overal kan je wel koffiedrinken. Jimmy’s eerste bekommernis was dan ook vaste klanten krijgen. Volgens hem doe je dit door er op een bepaalde manier tussenuit te springen, zonder iets aan te bieden wat de mensen niet lusten. Dat hij ook een ander publiek heeft dan in de universiteitssteden, is logisch. “Aarschot heeft enkel middelbare scholen. Voor de rest heb ik voornamelijk een ouder publiek. Hen kan ik geen heel speciaal smakende koffie geven. Ik moet hen iets geven wat ze lusten.” Toch gaat er een heus proces vooraf aan het selecteren van zijn producten. Naast koffie, kan je bij Pauze ook terecht voor een kopje thee of een glaasje wijn. Voor elk van deze producten staat Jimmy in contact met een expert. Voor hem is dat de sleutel tot succes: “Ik laat de selectie liever aan iemand anders over. Ik weet het zeker niet beter dan hen, en wil dat ook niet pretenderen. Als ieder zijn specialiteit doet, is er gegarandeerd succes.” En dat zijn koffie succes heeft, blijkt uit de anekdote die hij vertelt: “Wekelijks komen er twee oudere vrouwen langs. De ene vraagt altijd een lichte koffie, de andere een straffe. Ze krijgen allebei exact dezelfde, en toch zijn ze beiden zo tevreden. Eén keer had ik de koffies neergezet en deed ik alsof ik ze per ongeluk verwisseld had. Ze waren zo blij dat ik het nog op tijd gezien had! Maar het zijn heel lieve dames. Ze komen lachend binnen, en gaan zo ook weer buiten. Als mensen met een glimlach weer naar buiten gaan, is mijn dag geslaagd.”

Hoge verwachtingen

Koffiebars proberen tegenwoordig steeds meer vernieuwend te zijn, al dan niet uit noodzaak om te overleven. De keuze om zowel koffie als wijn aan te bieden is dan misschien wat vooruitstrevend, voor de rest houdt Jimmy zich hier niet echt mee bezig. Bij hem draait het dan ook uitsluitend rond het concept van pauze nemen: “Heel even rust nemen, gaan zitten, en proberen te genieten van wat je besteld hebt.” Echt reclame maken doet hij dan ook niet, al maakt hij wel gebruik van een uithangbord. Elke dag verzint Jimmy een originele spreuk, al dan niet in verband met de actualiteit, schrijft deze op het krijtbord, en plaatst het op de stoep voor zijn koffiebar. En dat heeft duidelijk effect: “Onlangs vertelde iemand mij dat ze elke dag omrijdt langs de zaak om de uitspraak van de dag te kunnen lezen. In het begin leek het makkelijk, dan schreef ik er gewoon iets op. Maar nu verwachten de mensen duidelijk iets. Ervan wakker liggen doe ik nog net niet, maar het is niet altijd evident (lacht).” Negatieve reacties heeft hij nog niet gekregen op deze uitspraken, maar toch laat het de mensen niet helemaal onberoerd: “Eén keer heb ik er opzettelijk een schrijffout opgezet. Toen zat er net toevallig een leraar op pensioen op het terras, en die was redelijk kwaad. Hij heeft me toen de hele grammatica uitgelegd... Uiteindelijk heb ik die man een gratis koffie gegeven omdat hij zo overstuur was.” Toch vinden mensen wel degelijk de weg naar Pauze via zijn reclamebord. Zo schreef Jimmy eens een gepersonaliseerde boodschap voor een zekere Johan die elke ochtend de koffiebar passeert tijdens het joggen. “Die dag zijn er drie of vier mannen die Johan heten, langs geweest. Zij waren hier nog nooit geweest maar zagen op het bord ‘Johan, kom binnen’ staan en hebben dat dan ook effectief gedaan.”

Een goede leerschool

Het menselijk contact is trouwens hetgeen wat Jimmy zo fijn vindt aan zijn job. Hij beschrijft zichzelf nochtans als een verlegen iemand. De koffiebar blijkt dan ook de leerschool bij uitstek te zijn: “Het is niet dat ik bang ben van mensen, maar ik ben geen persoon om zomaar op anderen af te stappen en er een klapke mee te doen. Hier gaat het niet anders. Hier moet ik sociaal zijn. Dat heb ik de eerste maanden echt moeten leren, maar uiteindelijk bleek dat heel goed mee te vallen en nu gaat het vanzelf.” Hoe hij het contact met mensen overdag ook apprecieert, hij kan enorm genieten van de rust ’s avonds: “Vroeger ging ik graag al eens iets drinken, maar nu heb ik daar geen nood meer aan. Als ik ’s avonds gedaan heb, wil ik op mijn gemak zijn.” Of er dan nog tijd is voor het gezinsleven? “Niet echt. Gelukkig is er niemand die thuis op me wacht. Mijn echtgenote (nvdr. Gwendolyn Rutten) heeft namelijk een nog drukkere job dan ik.”

Stilstaan is achteruitgaan

Jimmy blijkt een man te zijn die nooit stilzit. Altijd en overal is hij wel met zijn zaak bezig. “Voor iedere klant moet je werken” is dan ook een van zijn motto’s. En dat heeft op slechts 15 maanden tijd geleid tot een zaak waar hij trots op is. Toch denkt hij al verder na over de toekomst: “Ik heb nog veel plannen, maar ik wil eerst dat dit vlot draait. Je moet eerst die dingen die je doet, goed doen.” Een eigen koffiebar oprichten gebeurt dus duidelijk ook niet zonder vallen en opstaan. Zo ging het ook bij Jimmy: “Er is zeker nog ruimte voor evolutie, maar ik wilde eerst zeker zijn dat ik de basiskneepjes in de vingers had. Ik heb nu het gevoel dat ik klaar ben voor de volgende stap.” Maar of hij zichzelf dit nog voor de rest van zijn leven ziet doen, weet hij niet: “Ooit zal dit te klein zijn, en dan zal ik moeten zoeken naar uitbreiding of naar iets helemaal anders, iets helemaal nieuws. Je moet altijd proberen vooruit te gaan. Blijven stilstaan is achteruitgaan.”

Bedankt voor het goede advies en het fijne gesprek, Jimmy!


Share:
Gesprek laden