"Loading..."

Nanebraska

Tijdreizen

Alle begin is moeilijk. Zowel het starten van een blog als het hele Erasmus-avontuur op zich. Maar hier ben ik dan, op 10.668 meter hoogte, ergens boven de Atlantische Oceaan, die moeilijkheden aan het overwinnen.

Afscheid nemen is nog zoiets moeilijk. Niet alleen van dierbaren (Expo, Pongo, Lotje & Sloeber included), maar ook van materiële dingen. Ik zou een hele paragraaf kunnen wijden aan mijn bed maar misschien beter van niet. Het is vreemd om op je kamer te staan en te beseffen dat je daar de komende vier maanden niet zal zijn. Maar met al het bloed, zweet en tranen dat het me gekost heeft om hier te zijn, kan en mag niets me tegenhouden. Studeren in de VS is altijd al een droom van mij geweest. Voor een jaar op uitwisseling gaan na het middelbaar was ik nog niet klaar. Ondertussen, na mijn bachelor, ben ik dat wel (slechts vier maanden hé, niet in paniek zijn dat ik plots een jaar wegblijf).

Aangezien mijn dag vandaag voornamelijk bestaat uit een milde vorm van tijdreizen (het is vooral heel vermoeiend) valt er niet zoveel te vertellen. Buiten dan misschien dat vliegtuig-eten nog steeds niet echt lekker is en dat vliegtuigen wel wifi kunnen aanbieden (tegen betaling, grmbl) maar bij de minste turbulentie nog steeds aanvoelen alsof je met je fiets over kasseieren dobberde (maal tien). Valt daar nu echt niets aan te doen? Een gevoel van opluchting gaat door me heen wanneer ik de skyline van Chicago zie opduiken.

Negen uur, drie films, veel turbulentie en een paar vingerafdrukken later bevind ik me officieel op Amerikaanse bodem. And so the adventure begins!

Share:
Gesprek laden