"Loading..."

Klare Kijk

"We wilden eigenlijk bloemen kopen"

Een tijdje geleden kwam mijn mama plots af met een zak vol complimentjes. Letterlijk. Het zakje bevatte kleine opgerolde stukjes papier met complimentjes op. Toen mijn vrienden uit de VS op bezoek waren, liet ik hen er voor de lol eentje uitnemen. Ik wilde hun Nederlands eens testen. ‘Jij helpt mensen groeien’, las Miranda voor – althans, dat probeerde ze.

Denkend aan de bijna 24 uur-durende reis die ze net ondernomen had, kon ik niet anders dan akkoord gaan met het toevallige papiertje dat ze in haar handen had. De voorbije drie maanden waren geen lachertje geweest. Toen mijn relatie plotseling eindigde, voelde het alsof ik een deel van mezelf verloor. Ik wist niet meer wie ik was, wat te doen. Ik handelde op automatische piloot. Tot ik onlangs mezelf opnieuw ontdekte, dankzij Miranda’s aanwezigheid.

Ik heb de laatste weken vaak mijn twee pollekes gekust met het uitgebreid opvangnet dat ik heb. Van hier tot in Amerika, dus – het zou bijna een K3-liedje kunnen zijn. Dat die afstand tussen ons weleens frustrerend kan zijn, is voor de hand liggend. Maar in the end maakt het niet uit hoe vaak je elkaar ziet of hoe vaak je elkaar hoort. Wat telt is dat je er voor elkaar bent wanneer nodig.

Miranda slaagt voor die test met 100%. Toen ik haar die ene nacht in november het slechte nieuws stuurde, belde ze me instant op (er zijn wel degelijk voordelen aan vrienden hebben in verschillende tijdzones!). Maar daar bleef het niet bij. Wat begon als een idee om bloemen op te sturen, eindigde uiteindelijk in het kopen van vliegtickets naar België. "I don’t know man, I just wanna give her a hug", moet Miranda gezegd hebben. "I’ll start looking at flights", was Tiffs antwoord. En zo geschiedde. De mensen in het station van Aarschot moeten nogal gekeken hebben toen we elkaar in de armen vlogen, tweeënhalve maand later. Een hele week lang hebben we gelachen, gehuild, gezeverd. Ik heb me in lange tijd niet meer zo oprecht gelukkig gevoeld.

En het belangrijkste? Door tijd te spenderen met Miranda kwam ik tot inzicht dat je dat geluk zelf maakt. Dat je daar zelf voor kan – en moet – zorgen; bijvoorbeeld door je met de juiste mensen te omringen. Die kies ik nu dan ook bewuster. Ik ben niet langer bang om mensen te verliezen die niet gelukkig worden van mijn gezelschap, en omgekeerd.

Met Miranda heb ik het grote lot gewonnen. Onze vriendschap is zonder twijfel mijn mooiste herinnering aan mijn Erasmus. Ik weet nog heel goed hoe ik haar op mijn tweede dag al leerde kennen. Ze gaf een campus tour aan het groepje van internationale studenten waar ik toe behoorde. Als enige Europeaan tussen 10 Aziaten sprong ik er natuurlijk uit. Op het einde van de rondleiding kwam ze naar me toe: “Hey, do you wanna be friends?”

Dat simpel zinnetje is uitgegroeid tot een vriendschap die ik voor geen geld van de wereld meer zou kunnen missen (en ik zou het wel kunnen gebruiken, want een retourtje Nebraska is niet cheap :-)). We zien elkaar misschien niet vaak, maar als het dan toch gebeurt, dan is het alsof we nooit uit elkaar zijn geweest. Ik weet wat ik aan haar heb, en dat ik altijd op haar zal kunnen rekenen, en dat is het mooiste geschenk ter wereld. Toen we vorig jaar samen in Madrid waren, zei Miranda op een dag tegen mijn ondertussen-ex: “I don’t think she realizes how much I love her.” I do now.
Share:
Gesprek laden