"Loading..."

Klare Kijk

"Trots zijn op uzelf, Naneke"

Ik kruip niet graag in een slachtofferrol. Ja, 2017 was rot, maar ik haal er liever levenslessen uit. Levenslessen voor het nieuwe jaar, levenslessen waarmee ik 2018 zal beleven en overleven. Een soort van goede voornemens, zeg maar. Niet 'meer sporten' of 'gezonder eten', maar wel 'meer zelfvertrouwen, meer zelfliefde en meer zelfrespect'.

New year, new me – maar niet helemaal. Ik loop al 23 jaar rond op deze aardbol, en ken mezelf ondertussen pretty well. Zeggen dat ik “minder moet nadenken” of me “minder zorgen moet maken” is niets meer dan onnodige kritiek. Het zijn karaktereigenschappen zoals ik er nog 20 andere heb. Het maakt mij tot wie ik ben. Ik hoef niet te veranderen, en ik zal dat ook nooit voor iemand doen. Take it or leave it. (En doe dat instant, proefperiodes van één jaar zijn niet toegestaan.)

Toch besef ik dat er altijd ruimte is – en moet zijn – voor verbetering. Verbetering in hoe ik met situaties omga, in hoe ik met mensen omga, maar ook in hoe ik met mezelf omga. Ik ben de enige persoon met wie ik echt voor het leven opgescheept zit. Het is dan ook aan mij om voor mijzelf te zorgen.

Dat doe ik niet alleen door mezelf te accepteren en te appreciëren, maar ook door iedereen uit mijn leven te verwijderen die dat niet doet. Het is misschien wel de belangrijkste les uit 2017. Het afgelopen jaar werd ik net iets te vaak als vanzelfsprekend genomen. Dankbaarheid werd amper geuit, afspraken werden zonder boe of ba afgezegd, … Als ik niet dezelfde moeite terug krijg, hoeft het voor mij niet meer. Een relatie is allesbehalve eenrichtingsverkeer, het is een two-way street.

Wat 2017 me ook geleerd heeft, is dat ik niet in de hand heb wat me overkomt, maar dat ik wel controle heb over hoe ik ermee omga. Dat betekent loslaten wanneer nodig, en reageren wanneer gepast. Wanneer me onrecht wordt aangedaan, zal ik me niet laten doen. Calling people out on their bullshit, ’t is een mentaliteit die ik van mijn Meme heb geërfd. Maar ik ga mijn tijd niet langer verspillen aan kinderachtig gedrag, aan mensen die mij op stang willen jagen, gewoon omdat ze daar plezier uithalen. In 2018 zal ik the bigger person zijn.

Ondanks al die voornemens, heb ik geen verwachtingen voor het nieuwe jaar. Niets is immers zeker; dat is het enige waar ik zeker van ben. Wel hoop ik op een beetje meer geluk. Geluk dat wanneer ik de juiste persoon ontmoet, die er deze keer ook klaar voor is. Geluk dat mijn dierbaren nog wat langer in mijn omgeving mogen vertoeven. Maar vooral geluk dat ik dit nieuwe jaar ongeschonden door geraak.

Momenteel ben ik tevreden met kleine overwinningen. Dat ik kan terugkeren naar het restaurant waar onze eerste date was, bijvoorbeeld. Dat ik heb kunnen neerschrijven hoe moeilijk 2017 was, zonder mega emotioneel te worden. Dat ik kan blijven vasthouden aan de gedachte dat dit alles weer een nieuwe levensles is. Eentje die ik misschien liever niet had gehad, maar eentje die me wel heeft doen groeien als persoon.

Het zijn dan misschien kleine overwinningen, het zijn overwinningen nonetheless. En zoals een vriendin me onlangs zei: daar mag je zeker trots op zijn. Dat ben ik.

Share:
Gesprek laden