"Loading..."

Klare Kijk

“Ik had nooit gedacht dat ik dieje zo zou missen”

Mijn Meme en haar Pongo waren onafscheidelijk. Toen ze allebei nog goed te been waren, kon je ze overal in Aarschot tegenkomen. Aan de schoolpoort, om mij op te wachten. Of op de Demeroever, op zoek naar pannenkoekenkruid om groene pannenkoeken te maken. “Ik had nooit gedacht dat ik dieje zo zou missen,” zei Meme me. Een huisdier verliezen is een deel van jezelf verliezen. Dat weet ik maar al te goed.

De laatste jaren zijn ze allebei achteruitgegaan: Pongo kreeg hart- en leverproblemen, en Meme werd steeds minder mobiel. Ik nam de taak van met Pongo te gaan wandelen -met veel plezier- over. Wat velen niet weten, is dat Meme Pongo adopteerde omdat ik thuis geen hond kreeg. Dan zit dat beest hier een hele dag alleen als wij werken zijn, dat is te moeilijk als we dan op reis gaan – alles passeerde de revue. Meme had medelijden met mij, en kon bovendien wel wat gezelschap gebruiken in dat grote huis van haar. En zo stond op 1 december 2005 de 7 maanden oude Pongo plots bij haar in de keuken. Verstijfd van de schrik, niet wetende waar hij was terecht gekomen.

Dat alles achteraf in z’n plooi gevallen is, was meer dan duidelijk. Pongo had bij Meme het beste leven dat een hond kon hebben. Elke middag kookte ze voor hem een hele maaltijd. En ze bleef nooit lang van huis, want ze moest “naar haare Pongo gaan zien.” Toen we nog allemaal samen op skivakantie gingen, en Pongo op hondenhotel moest, maakte ik de meest sombere autoritjes van mijn leven mee. Meme, mama en ik moesten de hele weg huilen.

Dat is nu niet anders. We zien allemaal erg hard af van het verlies. Ook al zat het eraan te komen, toch is het onverwacht. Pongo heeft zich de laatste maanden enorm sterk gehouden. Elke tegenslag overwon hij. Tandwortelinfectie? Kreeg hem niet klein. Mama en ik moesten hem spuitjes geven, maar hij bougeerde niet, hij liet alles gebeuren. Operatie onder volledige narcose ondanks zijn hart- en leverproblemen? Fluitje van een cent. Toen we hem erna ophaalden, was hij wakkerder dan ooit. Bijna leek hij onsterfelijk te zijn.

Maar op het einde was het duidelijk. Pongo was op, moegestreden. Alsof hij nu aanvoelde dat het eindelijk beter met me ging, alsof hij wist dat ik het nu wel zou aankunnen. Alsof hij de voorbije maanden aanvoelde dat hij nog even moest volhouden, alsof hij wist dat ik hem nog zo hard nodig had, en ik niet klaar was om afscheid te nemen.

Ik ben het laatste uur niet meer van zijn zijde geweken, hem toefluisterend dat het allemaal oké was.

Ik heb misschien een beetje gelogen, maar ik beloof dat het binnenkort wel oké zal zijn. Ook voor Meme.

Zeg dag tegen Expo van mij, daarboven.

Share:
Gesprek laden