"Loading..."

Klare Kijk

"Het is beter zo"

De laatste drie jaar voel ik me vaak rusteloos, alsof ik niet echt een eigen plaats, een thuis heb. Alsof ik zweef, tussen hier en ginder. De grote schuldige? Mijn Erasmus-avontuur. Voor ik naar de VS vertrok, probeerde ik me niet te hard te hechten aan mijn thuis. Hoe ging ik anders vier maanden overleven zonder? Toen ik terugkwam, ervaarde ik het omgekeerde. Hoe kon ik dit mijn thuis noemen, als ik net van een andere plaats mijn thuis had gemaakt?

De weken en maanden na mijn terugkeer waren niet makkelijk. Ik kon mijn tijd in Kearney niet loslaten, was bang om elk detail te vergeten. Ik had er de tijd van mijn leven opzitten, en alles in België leek enorm grijs vergeleken met mijn avonturen in Nebraska. Het voelde als een stap terug.

De liefde bracht daar – enkele maanden na mijn terugkeer – verandering in. Er ging weer een nieuwe wereld voor mij open. Net zoals in Kearney, kreeg ik de kans om nieuwe dingen te ontdekken. Een nieuwe persoon, een nieuwe omgeving, maar ook nieuwe situaties en nieuwe gevoelens. Ik kon weer op avontuur vertrekken, maar tegelijk kwam ik ook thuis. Ik vond eindelijk weer een plaatsje, ik vond rust. Ik vond mijn thuis terug.

Wat ik zo mooi vind aan de liefde, is dat er altijd iemand voor je klaar staat. Dat je altijd iemand hebt waarbij je terecht kan, waarbij je – letterlijk en figuurlijk – kan thuiskomen. Het is die geborgenheid die ik nu weer ontzettend hard mis. Met alle gevolgen van dien. Van zodra ik iets vind dat erop begint te lijken, klamp ik mij eraan vast alsof mijn leven ervan afhangt. Maar iemand die mij die geborgenheid kan geven, is niet automatisch ook een goede partner, zo heb ik recent geleerd.

Het was midden februari toen ik hem leerde kennen. Een nieuw avontuur begon, en ik kon mijn enthousiasme niet verbergen – dat zag iedereen. Maar ik bleef wel realistisch. Ik word steeds voorzichtiger in zo’n dingen, proberend mezelf te beschermen. Hij wilde dat ik me openstelde, maar iets hield me tegen. We hadden het leuk samen, maar ik was meer verliefd op het gevoel dat hij me gaf, dan op hem zelf. De klik vanop de speeddate hield niet stand.

Toch was het niet makkelijk om de beslissing te nemen. Iedereen zei me: “Het is beter zo.” Ja, no shit, dat besef ik zelf ook. Maar na een lange periode van afzien en er eindelijk bovenop geraken, zag de toekomst er nu net dat tikkeltje rozer uit. Daar afstand van nemen is moeilijk. Het voelt alsof ik weer een stap terug zet, alsof ik terug die onzekerheid in tuimel. Dat je niet weet hoe iets gaat aflopen, is maar goed ook, maar wat zou het soms toch verdomd handig zijn.

Share:
Gesprek laden