"Loading..."

Klare Kijk

"Gun uzelf die tijd maar"

Wat is het verdomd moeilijk om de liefde opnieuw een kans te geven. En pas op, het is niet dat ik het niet probeer. Of dat ik het niet wil. Ik denk niet dat er iets is dat ik liever wil dan terug in de liefde te geloven. Maar wat is het verdomd moeilijk als je niet eens in jezelf gelooft.

We zijn nu bijna anderhalf jaar verder, en toch draag ik de woorden van die ene novemberavond in 2017 nog steeds met me mee. De ene dag zijn ze sterker aanwezig dan de andere. Dan wordt het me allemaal te veel, en word ik als in een draaikolk meegesleurd door alle negativiteit, en kan het met zelfs niet schelen of ik nog boven water kom of niet.

Ik probeer mezelf altijd voor te houden dat die negativiteit van anderen enkel en alleen een reflectie is van wie ze zelf zijn, en dat het niets te maken heeft met wie ik ben. Soms is het echter zoveel makkelijker om erin mee te gaan, om te geloven dat wat anderen over me zeggen de waarheid is. Ik wou dat ik dat ook deed wanneer mensen positieve dingen over me zeggen, of wanneer ze me complimentjes geven.

Simpelweg bedankt antwoorden op zulke momenten, is soms al moeilijk. “Oh, die oorbellen? Die heb ik in Antwerpen gekocht.” “Was het duidelijk uitgelegd? Gisteren geraakte ik nochtans niet uit mijn woorden.” Ik heb moeite met acceptatie, zowel van wie ik niet ben als van wie ik wel ben.

En het is daar waar het schoentje knelt in de liefde… Ik struggle zo hard met mezelf te accepteren, dat ik niet kan geloven dat iemand anders dat wel doet. Alsof ik continu ten strijde moet trekken tegen hem. Zo kan ik het bijvoorbeeld maar moeilijk geloven dat hij het helemaal niet erg vindt dat ik ween in zijn bijzijn, juist omdat ik het zelf niet oké vind dat ik zo emotioneel ben. Sorry, zeg ik dan. –Je moet geen sorry zeggen. –Zeker? –Ja.

We zijn nu bijna vijf maanden verder, en toch merk ik nog niet veel verbetering. Ik ben nog steeds vaak onzeker, denk nog steeds vaak dat het too good to be true is. Dan zonder ik me af, stel ik me defensief op en bezorg ik mezelf juist datgene wat ik wil vermijden, namelijk pijn en verdriet. Trust the journey, embrace the uncertainty – het klinkt mooi, maar zo goed lukt me het toch niet.

Misschien is dat ook deel van mijn probleem, te veel te snel verwachten. Ik moet, nee, mag mezelf meer tijd geven. Om te groeien, om te leren. Om mezelf herop te bouwen, al dan niet met het geduld en de liefde van een nieuw persoon. Voorlopig laat ik me nog iets te vaak verlammen uit schrik om over te komen als damaged goods. Maar zoals hij zelf al eens aangaf, aren’t we all?

Share:
Gesprek laden