"Loading..."

Klare Kijk

"Dat hoort bij het leven"

2017 was een rotjaar, en ik ben blij dat ik het achter me kan laten. De voorbije dagen werden mijn sociale media overspoeld met hoogtepunten en throwbacks allerhande, en dat is helemaal oké. Reflectie is leuk, maar dat moet ook kunnen wanneer je een minder fijn jaar hebt gehad. Sommigen vinden dat ik al genoeg gereflecteerd heb, dat ik te veel nadenk. Anderen weten hoe challenging het voorbije jaar was voor mij en beseffen hoe belangrijk het is om erover te praten – en, in mijn geval, ook erover te schrijven.

Zonder in detail te willen treden, heb ik in 2017 afscheid moeten nemen van relaties, van mensen, van mijn thuis en van mijn leven zoals ik het kende. Goed begonnen is half gewonnen, zeggen ze weleens. 2017 was het omgekeerde: slecht begonnen, half verloren. Ik heb het in de helft niet kunnen omdraaien. Integendeel.

2017 is het jaar geweest van de druppel die de emmer deed overlopen. Alleen waren er twee emmers, gevuld met tegenslagen, en twee druppels, die me hebben doen instorten. De eerste kwam op 23 april. Het was een zondagavond, iets na middernacht. Ik wilde mijn kat te slapen leggen. ’s Nachts sliep ze namelijk altijd in de berging. Het is daar waar ik haar vond, op de deurmat. Ik wist het meteen, en ik denk niet dat ik in mijn leven al zoveel pijn heb gevoeld als op dat moment.

Ik heb lang gedacht dat ik overdreven reageerde. “Dat hoort bij het leven,” zei iemand. Thanks, Captain Obvious. Allicht hoort verlies bij het leven. Maar liefde ook, en dat is net wat verlies zo moeilijk maakt. Omdat je die liefde kwijt bent. Omdat je plots verder moet zonder. Expo’s overlijden kwam enorm plots. Drie weken eerder waren we nog bij de dierenarts en kregen we de all clear. Dat laatste weekend heeft ze zich nog heel normaal gedragen. “Dit kan niet”, het was het enige dat ik kon uitbrengen. Ik bleef het herhalen: in mijn gedachten, luidop, wenend, fluisterend. Ik heb het nog altijd niet volledig verwerkt, en dat is oké. Het duurt even voor je alles een plaatsje kan geven. Wanneer een emmer overloopt, mag je niet vergeten wat er al in zat.

De tweede druppel kwam op 14 november. Het was een dinsdagavond, en op dezelfde onverwachte manier als bij Expo, verdween er toen menselijke liefde uit mijn leven. Het lokte dezelfde reactie uit: "Dit kan niet." Drie weken eerder zaten we nog aan de andere kant van de wereld, en leek er geen vuiltje aan de lucht. Dat laatste weekend heeft hij zich nog heel normaal gedragen. We maakten zelfs nog plannen voor de nabije en verre toekomst. Maar zo plots als hij in mijn leven kwam, zo plots is hij ook weer verdwenen. Ergens verbaast het me niet. Ik zie de red flags nu heel duidelijk. Een persoon moet niet alleen juist maar ook klaar zijn. Liefde is een werkwoord, maar voor de vervoeging moet je met twee zijn.

Het is een geruststelling wanneer mijn '2017 was een rotjaar'-gevoel erkend wordt, dat mijn gevoelens niet abnormaal zijn. Maar vooral dat dit alles niets verandert aan mijn persoonlijkheid. Ik ga een moeilijke en negatieve periode door, maar ik ben geen moeilijk en negatief persoon. Integendeel. Als er iets tegen zit, zal ik de eerste zijn die naar een oplossing zoekt. Ik zal de eerste zijn om van iets het beste te maken. Maar sommige gebeurtenissen vallen zwaar, en vragen tijd. Bij verlies – eender welke vorm – moet je stilstaan. Je zal stilstaan, en dan zal je overspoeld worden.

Net dan is het belangrijk om een goed opvangnet te hebben, en dat is bij mij heel wat uitgebreider dan ik dacht. Ik heb ouders en een broer, familie (bloedverwant en niet) die onvoorwaardelijk van me houden en die me steunen in alles wat ik doe. Ik heb vrienden die alles laten vallen als ik hen sms, en voor de nodige afleiding zorgen. Ik heb een vriendin in Japan die via FaceTime met mij meehuilt, en ik heb vrienden in de VS die instant een reis boekten naar België om er voor mij te kunnen zijn.

Het is met al die mooie mensen dat ik ook heel wat mooie momenten beleefd heb in 2017. Ik mocht weer een weekje in mijn favoriete Amerikaanse stad vertoeven. Ik behaalde een tweede master en ik kreeg een job als onderzoekster aangeboden. Ik maakte toffe reizen en ik kreeg bezoek van vrienden van over de hele wereld. Dat zijn allemaal momenten die ik koester, die ik met me meedraag, die ik nooit uit het oog heb verloren. Ik kon ze misschien tijdelijk niet meer naar waarde schatten, maar ik ben nu op de goede weg. Beetje bij beetje kan ik me rechtstellen. Een proces dat vandaag nog steeds aan de gang is, en dat ook altijd aan de gang zal zijn. Want er zullen nog tegenslagen komen. Ik zal nog moeilijke periodes moeten doorstaan. En dat is oké. Zoals Jon Kabat-Zinn ooit zei: je kan de golven niet stoppen, maar je kan wel leren surfen.

Share:
Gesprek laden